Արաուխոն խզեց լռությունը․ «Մեկուկես տարի դեպրեսիայի մեջ էի և այդպես էի խաղում»
Բարսելոնայի ավագը բացառիկ հարցազրույցում անկեղծանում է Mundo Deportivo-ի հետ և պատմում, թե ինչպես է առերեսվել հոգեկան առողջության խնդիրներին։
Առաջին անգամ Ռոնալդ Արաուխոն խոսում է հոգեկան առողջության թեմայի շուրջ։ Նա դա անում է հանգստությամբ և այն մարդու համոզմունքով, ով գիտի, թե ինչպես բարձրանալ հատակին հասնելուց հետո։ Բարսելոնայի կենտրոնական պաշտպանը պատմում է իր անձնական փորձի մասին՝ առանց ավելորդությունների, որպեսզի իր օրինակը տեսանելի դարձնի դեռևս լռության մատնված իրականությունը և օգնի նրանց, ովքեր նման իրավիճակներում են։
Նախ և առաջ, ինչպե՞ս ես թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ հոգեբանորեն Ալբասետեի հետ խաղից հետո։
«Ճշմարիտն ասած՝ շատ լավ։ Ինձ շատ հարմարավետ զգացի։ Կարծում եմ՝ լավ խաղացի, նաև կարողացա օգնել թիմին գոլով, ինչն ինձ շատ օգնեց։ Ֆիզիկապես նույնպես ինձ ուժեղ եմ զգում։ Վերջում, բնականաբար, հոգնած էի, քանի որ վաղուց այդքան շատ չէի խաղացել, բայց ընդհանուր առմամբ շատ ու շատ գոհ եմ»։
Դու վերադարձար։ Դա քո առաջին խաղն էր դադարից հետո։ Ի՞նչ է փոխվել Ռոնալդ Արաուխոյի մեջ նոյեմբերի 25-ից՝ Լոնդոնում այն հեռացումից հետո։
«Բավականին շատ բան է փոխվել, քանի որ այս ընթացքում շատ բան եմ սովորել։ Կարծում եմ՝ դա այն էր, ինչ պետք էր իմ կայացրած որոշումից հետո։ Ինձ այլ մարդ եմ զգում և ուրախ եմ դրա համար, քանի որ ավելի հանգիստ եմ, ավելի երջանիկ։ Կարողանում եմ վայելել այն, ինչ սիրում եմ անել՝ ֆուտբոլ խաղալը, և դա հսկայական օգնություն է»։
Վերջին նորությունները
Ասում ես, որ ավելի վստահ ես ու երջանիկ, բայց քեզ տարբեր ես զգում։ Ի՞նչ իմաստով։
«Իրերին այլ տեսանկյունից եմ նայում։ Զգացի, որ վատագույնն արդեն անցյալում է։ Այն ժամանակը, երբ դադար վերցրի, ինչ-որ նպատակի համար էր․ ի վերջո կարողացա աշխատել մասնագետների հետ, նաև ընտանիքիս հետ՝ հոգևոր առումով, ինչի կարիքն ունեի։ Կարծում եմ՝ դա ինձ շատ օգնեց, և այսօր ինձ լիովին այլ մարդ եմ զգում»։
Վերադառնանք Սթեմֆորդ Բրիջի այն խաղին։ Արդյո՞ք այդ հեռացումը համարեցիր այնքան լուրջ, որ պետք էր հենց այդ պահին կանգ առնել։
«Ո՛չ, բայց դա իրադարձությունների կուտակում էր։ Ես արդեն վաղուց ինձ լավ չէի զգում, գուցե ավելի քան մեկուկես տարի։ Մարդ փորձում է ուժեղ լինել, գուցե իր արմատների պատճառով, փորձում է առաջ գնալ, բայց ես զգում էի, որ լավ չեմ։ Ոչ միայն սպորտային, այլև ընտանեկան ու անձնական մակարդակում։ Ես ինձ նման չէի, և հենց այդ պահին էր, որ ինչ-որ բան փոխվեց գլխումս, ու ասացի․ «Ինչ-որ բան է կատարվում, ես պետք է ձեռք բարձրացնեմ և օգնություն խնդրեմ»։ Ես այն մարդկանցից եմ, ովքեր ամեն ինչ պահում են իրենց մեջ, բայց պետք է նաև հասկանալ, որ կան մասնագետներ, ովքեր կարող են քեզ ուղղություն տալ իրավիճակները կառավարելու համար»։
Այդ ազդակը եղավ հենց կարմիր քարտը տեսնելո՞ւ պահին, թե՞ հետո։
«Այդ պահին, ադրենալինի տակ, պարզապես հեռանում ես դաշտից։ Տխուր ես զգում, բայց հետո, երբ խաղն ավարտվում է, ամեն ինչ փլվում է գլխիդ։ Ես արդեն զգում էի, որ լավ չեմ, դա է ճշմարտությունը, բայց իներցիայով փորձում ես շարունակել։ Մեկուկես տարի տագնապային խանգարում ունեի, որը վերածվեց դեպրեսիայի, և ես այդպես էի խաղում։ Դա չի օգնում, որովհետև դաշտում քեզ լիարժեք քո տեղում չես զգում։ Այդ օրը հասկացա, որ վերջ․ պետք է խոսեմ մասնագետների և ակումբի հետ»։
Դու փորձառու խաղացող ես։ Ինչպե՞ս կբացատրես երկրպագուներին այս քայլը, քանի որ սա հոգեկան առողջության հարց է։
«Ի վերջո, մենք մարդիկ ենք, հետո նոր՝ ֆուտբոլիստներ։ Ամեն ինչ փողը կամ փառքը չէ։ Մենք նույնպես տառապում ենք այն ամենից, ինչ տեղի է ունենում դաշտում։ Մենք բախտավոր ենք մեր աշխատանքի համար, այո՛, բայց կա մարդը, կան զգացմունքները։ Շնորհակալ եմ մարդկանց, որովհետև այդ դադարի ընթացքում շատ աջակցություն տեսա»։
Երբևէ մտածե՞լ ես ֆուտբոլը թողնելու մասին։
«Խաղալը թողնելու մասին չեմ մտածել, բայց մարդը շատ հարցեր է տալիս իրեն, որովհետև ինձ նման չէի։ Գիտեի, որ ինչ-որ բան այն չէ, որ իմ արդյունավետությունը չի համապատասխանում իմ հնարավորություններին, բայց ես միշտ եմ երազել ֆուտբոլ խաղալու մասին։ Երբ կորցնում ես այդ ոգևորությունը, հասկանում ես, որ խնդիր կա»։
Ինչպե՞ս էր այդ մասին Հանսի Ֆլիկին, Դեկուին և Ժոան Լապորտային հայտնելու պահը։
«Նախ խոսեցի Դեկուի հետ։ Սկզբում նա մի փոքր անակնկալի եկավ, քանի որ սովորական չէ, որ Բարսելոնայի խաղացողը նման բաներ ասի, բայց նա դա շատ լավ ընդունեց։ Հենց առաջին րոպեից Դեկուն զանգեց նախագահին և մարզչին։ Նրանք հիասքանչ էին։ Շատ շնորհակալ եմ Դեկուին, նախագահին, մարզչին, նաև այն մարդկանց, ովքեր գուցե չեն երևում՝ Ալեխանդրոյին, Բոյանին։ Ակումբն ինձ տվեց այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր վերականգնվելու համար»։
Իսկ Ֆլիկը, ում դուք նմանեցնում եք հոր, ինչպե՞ս արձագանքեց։
«Նա դա սրտին շատ մոտ ընդունեց։ Ֆլիկը գիտի իմ հնարավորությունները, և ակնհայտ էր, որ չէի ցուցադրում այն, ինչին ընդունակ եմ։ Նա գիտեր, որ ինչ-որ բան է կատարվում։ Հենց սկզբից ինձ հաղորդագրություններ էր գրում՝ ասելով, որ հանգիստ վերականգնվեմ, որ ամենակարևորը սա հաղթահարելն է։ Դա քեզ խաղաղություն է տալիս»։
Ի՞նչ դեր խաղաց հանդերձարանը։
«Հսկայական։ Որոշումը կայացնելուց հետո շատ վատ օրեր ունեցա, չէի ուզում մահճակալից վեր կենալ։ Փառք Աստծո, կինս առանցքային դեր ունեցավ․ նա շատ ուժեղ էր և սատարեց ինձ։ Եվ անմիջապես սկսվեցին թիմակիցներիս հաղորդագրությունները։ Բոլորը գրեցին։ Դա մեծ մոտիվացիա էր։ Պեդրին, Ֆրենկին, նրանք գրում էին. «Հանգիստ եղիր, լավ վերականգնվիր և թող վերադառնա նախկին տիտանը»»։
Դու նաև մրցակիցներից աջակցություն ստացար։
«Դա ինձ շատ զարմացրեց։ Իտալիայի, Գերմանիայի այլ թիմերի խաղացողներ։ Ոմանք ինձ պատմում էին, որ անցել են նույնի միջով, բայց պահել են իրենց մեջ, քանի որ վախեցել են արձագանքից կամ գումար կորցնելուց։ Ինձ ասում էին, որ չամաչեմ, որ այն, ինչ արել եմ, հզոր քայլ է»։
Որոշեցիր մի քանի օրով մեկնել Իսրայել։ Դա հոգևոր հանգի՞ստ էր։
«Դա շատ անձնական ճամփորդություն էր։ Ես քրիստոնյա եմ և գնացի մի վայր, որը մեծ պատմություն ունի քրիստոնեության համար։ Ինձ պետք էր այդ խաղաղ ժամանակը, միայնությունը, որպեսզի վերագտնեմ այն, ինչին հավատում եմ՝ Հիսուսին, վերագտնեմ և հասկանամ շատ հարցեր։ Դա ինձ տվեց այն պատասխանները, որոնք ուզում էի»։
Որքանո՞վ է հավատը կարևոր եղել քո վերականգնման համար։
«Դա եղել է բանալին։ Վերամիավորումը, իմ նպատակը հասկանալը, հասկանալը՝ թե ինչու ենք մենք այստեղ»։
Ի՞նչ ազդեցություն ունեցան սոցիալական ցանցերի քննադատությունները քո վիճակի վրա։
«Երբ դիպչում են ընտանիքիդ, դա շատ ցավոտ է։ Կպատմեմ մի դեպք․ մի օր կնոջս հետ մատե էինք խմում։ Տեսա, թե ինչպես փոխվեց նրա դեմքը՝ հեռախոսին նայելիս, և արցունքներ հայտնվեցին։ Հարցրեցի՝ ինչ է եղել։
«Չեմ հասկանում մարդկանց չարությունը, նրանք մահ են ցանկանում մեր դուստրերին»,— ասաց նա։ Երբ ամեն ինչ հասնում է այդ մակարդակի, սկսում ես մտածել, թե որքան խենթ է այսօրվա հասարակությունը կամ մարդիկ սոցցանցերում։ Մայրս, կինս, եղբայրներս տառապում են դրանից»։
Վախենո՞ւմ ես, որ հնարավոր է նորից նույն վիճակում հայտնվես։
«Ո՛չ, որովհետև հիմա այլ կերպ եմ նայում ամեն ինչին։ Կարծում եմ՝ վատագույնն արդեն անցել է։ Ես արդեն հասել էի հատակին։ Հիմա լավ պատրաստված եմ, աշխատում եմ մեծ պրոֆեսիոնալների հետ և մեծ ցանկություն ունեմ առերեսվելու այն ամենին, ինչ սպասվում է»։
Պայմանագիր ունես մինչև 2031 թվականը։ Ուզո՞ւմ ես այն մինչև վերջ կատարել։
«Ես հստակ գիտեմ։ Բարսելոնան իմ տունն է։ Այս քաղաքը իմ տունն է։ Ակումբը իմ տունն է։ Ես այստեղ եմ անցկացրել իմ պրոֆեսիոնալ կյանքի գրեթե ամբողջ մասը։ Ինձ շատ լավ եմ զգում, գնահատված ակումբի և մարդկանց կողմից։ Հասկացա, որ կան երկու աշխարհներ՝ իրական և վիրտուալ։ Իրական աշխարհում ես զգում եմ երկրպագուների աջակցությունը։ Շատ եմ ուզում այստեղ հաջողության հասնել և հաղթել կարևոր տիտղոսներ»։
Վերադարձիցդ հետո դարձել ես թիմի ավագը։ Ինչպե՞ս ես դա ընդունում։
«Մեծ պատասխանատվությամբ։ Ինձ համար միշտ բնական է եղել առաջնորդ լինելը, հաղորդակցվելը։ Հիմա դա ավելի մեծ պատասխանատվություն է, քանի որ Մարկի հեռանալուց հետո ես դարձա առաջինը։ Նաև արտոնություն է լինել Բարսայի ավագ, քանի որ ակումբի պատմության մեջ քչերն են եղել այդպիսին»։
Առջևում Իսպանիայի գավաթի կիսաեզրափակիչն է Ատլետիկոյի դեմ։ Ինչպե՞ս է թիմը։
«Մենք լավ վիճակում ենք, լավ դինամիկա ունենք։ Գիտենք, որ դժվար կլինի Ատլետիկո Մադրիդի նման մեծ թիմի դեմ, բայց պատրաստ ենք եզրափակիչ անցնելու համար»։
Ի՞նչ կասես Խուլիան Ալվարեսի մասին։
«Նա հիանալի խաղացող է, ինձ համար աշխարհի լավագույն հարձակվողներից մեկը։ Երևում է նրա որակը»։
Նրան կապում են Բարսայի հետ։ Կարծում ես՝ կհամապատասխանի՞ թիմին։
«Լավագույնները պետք է լինեն լավագույն ակումբում, որը մենք ենք։ Դա ակնհայտ է։ Բայց իմ գործը չէ այդ որոշումը կայացնելը»։
Իսկ Լիգայի պայքարը Ռեալ Մադրիդի դե՞մ։
«Լիգան շատ ծանր կլինի մինչև վերջ։ Ունենք միայն մեկ միավորի առավելություն։ Յուրաքանչյուր խաղ արդեն եզրափակիչ է»։
Եվ մեծ երազանքը՝ Չեմպիոնների լիգան։ Արդյո՞ք Բարսան իրական հավակնորդ է։
«Իհարկե մենք կարող ենք հավակնել Չեմպիոնների լիգայում հաղթելուն։ Մենք Բարսան ենք և միշտ պետք է ունենանք այդ համարձակությունը՝ մտածելու, որ կարող ենք հաղթել։ Բարսան միշտ պետք է հավատա դրան»։
